อีกาโดยเอ็ดการ์อัลลันโป

Corvo, Pássaro, Black, Animal, Natureza


แปลโดย Milton Amado

กาลครั้งหนึ่ง: ฉันสะท้อนเวลาเที่ยงคืนมืดและเยือกเย็น
การอ่านหลักคำสอนจากอีกครั้งในคู่มือที่น่าสนใจมาก
และเมื่อเกือบจะหลับฉันก็ได้ยินเสียงดัง
ราวกับว่ามีใครบางคนเคาะประตูของฉันช้า
“ มันเป็นใครสักคนฉันกำลังบ่นอยู่คนหนึ่งเคาะประตูอย่างช้า ๆ
ใช่แค่นั้นและไม่มีอะไรเพิ่มเติม”
อา! ชัดเจนฉันจำได้! มันถูกแช่แข็งในเดือนธันวาคม
และไฟก็ทำให้เกิดเงาสะท้อนพื้นของเงาที่น่ากลัว
ฉันยังคงต้องการที่จะเห็นคืนสิ้นสุดลงโดยเปล่าประโยชน์
การเยียวยารักษาคนที่มีอาการขมขื่นไม่รู้จบสำหรับเลโนรา
อันนี้สวยงามกว่ารุ่งอรุณซึ่งอยู่ในท้องฟ้าที่เรียกว่า Lenora
และไม่มีชื่อที่นี่อีกต่อไป
ผ้าไหมสีแดงของผ้าม่านอ้าปากค้างในความสลดใจ
ตัวสั่นและทำให้เกิดความกลัวหลุมฝังศพไม่รู้
ในความหวาดกลัวในจังหวะที่เห็นได้ชัดหัวใจเต้นเร็ว
และเพื่อทำให้เขาสงบลงฉันได้พูดซ้ำ:“ เขาเป็นแขกและขอพักพิง
มาถึงดึกเพื่อนกำลังเคาะและขอที่พักอาศัย
มันแค่นั้นและไม่มีอะไรเพิ่มเติม”
หลังจากนั้นฉันก็ลุกขึ้นอย่างสงบโดยไม่ลังเลฉันพูดว่า:
“ ยกโทษให้ฉัน, ท่านผู้หญิงหรือเจ้านายของฉันหากมีมากออกมีรอฉัน;
แต่มันเป็นเพราะเขาหลับและจังหวะก็อ่อนแรง
ว่าฉันแทบจะไม่ได้ยินเสียงใครบางคนโทรมาที่ประตูของฉัน
ดังนั้นในเวลาที่ตายแล้ว” จากนั้นฉันจะเปิดประตูกว้าง:
ความมืดและไม่มีอะไรเพิ่มเติม
ฉันสแกนในคืนที่เงียบสงบฉันมองลึก ๆ ค้นหา
ฝันถึงความฝันที่ไม่มีใครกล้าที่จะฝันเหมือนกัน
ท่วมท้นไปด้วยความปรารถนาและความกลัวก่อนที่ความนิ่งและความมืดจะตกลงมา
ฉันได้ยินชื่อเพียงคนเดียว (ฉันบอกว่ามันเกือบจะปิดบัง) และมันก็คือ: “Lenora!”
และเสียงก้องด้วยเสียงนำมาซึ่งความซ้ำซาก:“ Lenora!”
จากนั้นเงียบและไม่มีอะไรเพิ่มเติม
เมื่อฉันมีไข้ฉันก็เข้าห้องอีกครั้งและทันใดนั้น
แข็งแกร่งเสียงดังขึ้นอีกครั้งและสะท้อนกลับในกระจกสี
“ มันอยู่ในหน้าต่าง” ฉันก็คิดอย่างนั้น “ ทำไมกวนใจฉันในความทุกข์?
ใจเย็น ๆ ! มันอยู่ในหน้าต่างที่ซึ่งเป็นลางไม่ดี
ลมพัด. มันเป็นข่าวลือที่น่าเบื่อและเป็นลางจากสายลมเท่านั้น
มันเป็นลมเพียงอย่างเดียวและไม่มีอะไรเพิ่มเติม”
ฉันเปิดหน้าต่างและดูในความสับสนอลหม่านกระพือรูปหนึ่งแทรกซึม:
มันเป็นอีกาที่มีลำดับขั้นและยอดเยี่ยมออกห่างจากทุกยุคบรรพบุรุษ
ในฐานะขุนนางที่ผ่านไปสิงหาคมและโดยไม่สังเกตเห็นความกลัวของฉัน
Adeja และดินแดนบนหน้าอกประติมากรรม Minerva
อยู่เหนือประตู และเก็บรักษาไว้ที่นั่นในรูปปั้นครึ่งตัวของมิเนอร์วา
เกาะอยู่และไม่มีอะไรเพิ่มเติม
เมื่อเห็นร่างอันเคร่งขรึมของนกที่เข้มงวดและมืด
เสียงหัวเราะเบา ๆ ตื่นขึ้นมาในตัวฉันกวนใจฉันจากความทุกข์ยากของฉัน
“โดยไม่ต้องยอดหงุดหงิดโอกาโบราณและแปลกประหลาด” แล้วฉันจะบอกคุณ
“ คุณไม่กลัว คุยกับฉันวิญญาณแห่งราตรีมืดมน!
อีกาอันสูงส่งของเจ้าชื่ออะไรเจ้าชื่อในนรกมืด!”
และอีกาพูดว่า “ไม่อีกแล้ว”
ฉันประหลาดใจที่นกหยาบคายในชั้นเรียนพูด
สฟิงซ์สีดำลึกลับผลักฉันในแง่นี้;
สำหรับฉันไม่เคยรู้สิ่งมีชีวิตใด ๆ ก่อนหรือในปัจจุบัน
สิ่งที่น่าประหลาดใจเท่ากันคือลองค้นหาที่ประตูของคุณ
นก (หรือสัตว์ร้ายมันไม่สำคัญ) เกาะอยู่ที่ประตู
และเรียกมันว่า “ไม่อีกแล้ว”
มีหลายสิ่งที่ไม่ได้พูดว่านั่นคือนกดำ
ด้วยจิตวิญญาณทั้งหมดที่สะท้อนพยางค์ร้ายแรงเหล่านั้น
จากนั้นฉันก็บ่นแล้วเห็นความสงบของเธอและไม่ขนขนสักอันเดียว
ในขณะที่เจ็บเจ็บฉัน:“ เพื่อน? พวกเขาหายไปเสมอ
เหมือนความหวังเมื่อฟ้าสางมาเขาก็จะจากไปด้วย”
และอีกาพูดว่า “ไม่อีกแล้ว”
ความเงียบด้วย Nexus เช่นนี้คำตอบนี้ทำให้งงงวย
ฉันตัดสิน:“ นั่นคือทั้งหมดที่เขาพูด คำสองคำเหมือนกันเสมอ
ฉันได้ยินเกี่ยวกับพวกเขาจากเจ้าของที่ทรมานโชคร้ายอย่างไม่หยุดยั้ง
และใครที่เต็มไปด้วยความขมขื่นมีเพียง ritornelo
จากการร้องเพลงของคุณ ของ anelo ตายคำจารึก: ritornelo
“ ไม่ไม่ไม่เคยไม่เคยอีกครั้ง”
เมื่อกาเปลี่ยนใบหน้าที่เศร้าของฉันด้วยรอยยิ้ม
จากนั้นฉันก็หมุนเก้าอี้ตัวหนึ่งหน้าหน้าอกนกเสาประตู
และเมื่อหมกมุ่นอยู่กับเบาะฉันก็เริ่มถาม (เพราะสำหรับฉัน
มันมีจุดมุ่งหมายที่ปลายลับบางอย่าง) ที่อีกาเก่าตั้งใจไว้
ด้วยความตั้งใจสิ่งที่น่ากลัวน่ากลัวนกกาน่ากลัวและโบราณนี้
เขามักจะโกง: “ไม่อีกแล้ว”
ความรู้สึกของนกหลอดไส้ดวงตาของฉันจ้องที่ฉัน
ฉันรู้สึกประหลาดใจถูกดูดซึมและเป็นใบ้ในการคิดเชิงอนุมาน
Schismus หน้าผากของเขาเอนตัวลงบนหมอน
จากเก้าอี้นุ่มนวลที่แสงสว่างส่องลงมาเบา ๆ
จากเก้าอี้ตัวที่เธอหายไปในความสว่าง
ไม่พักผ่อนอีกแล้วอ้า! ไม่เคย?
อากาศดูหนาและหอมกว่าเหมือนธูป
ที่นั่นพวกเขาสืบเชื้อสายมาจากเทห์ turian
“ Mísero! ฉันอุทาน ในที่สุดพระเจ้าของคุณให้คุณส่งทูตสวรรค์ของเขา
การให้อภัยจากสวรรค์ถึงการพลาดเลโนรา
จิบมันเนปาล จิบเลย! ลืมมันไปเถอะ!
และอีกาพูดว่า “ไม่อีกแล้ว”
“พระศาสดา !? ร้องไห้? โอ้ความชั่วร้าย! ท่านศาสดาเสมอนกนรก
ที่ผู้ล่อลวงโยนลงมาจากเหวหรือพายุฝนฟ้าคะนอง
จากซากเรืออับปางไปจนถึงดินแดนที่ถูกสาปและแห้งแล้งไปจนถึงความต้องการนี้
คฤหาสน์สยองขวัญผู้อาศัยอยู่ในความสยองขวัญนั้นฉันขอร้องคุณบอกความจริงด้วย:
มีบาล์มในกาลาฮัดไหม ขอ! บอกฉันสิ!”
และอีกาพูดว่า “ไม่อีกแล้ว”
“พระศาสดา” ฉันอุทาน “ โอ้ความชั่วร้าย! ผู้เผยพระวจนะเสมอนกสวรรค์!
ขอสาบานด้วยท้องฟ้าที่สูงส่งโดยพระเจ้าองค์นี้Xīkā doy xĕd kār̒ xạl lạn po pæl doy Milton Amado kāl khrậng h̄nụ̀ng: C̄hạn s̄atĥxn welā theī̀yng khụ̄n mụ̄d læa yeụ̄xkyĕn kār x̀ān h̄lạk khả s̄xn cāk xīk khrậng nı khū̀mụ̄x thī̀ ǹā s̄ncı māk læa meụ̄̀x keụ̄xb ca h̄lạb c̄hạn k̆dị̂ yin s̄eīyng dạng rāwkạb ẁā mī khır bāng khn kheāa pratū k̄hxng c̄hạn cĥā “mạn pĕn khır s̄ạk khn c̄hạn kảlạng b̀n xyū̀ khn h̄nụ̀ng kheāa pratū xỳāng cĥā « chı̀ khæ̀ nận læa mị̀mī xarị pheìmteim” xā! Chạdcen c̄hạn cả dị̂! Mạn t̄hūk chæ̀ k̄hæ̆ng nı deụ̄xn ṭhạnwākhm læa fị k̆ thảh̄ı̂ keid ngeā s̄atĥxn phụ̄̂n k̄hxng ngeā thī̀ ǹā klạw c̄hạn yạng khng t̂xngkār thī̀ ca h̄ĕn khụ̄n s̄îns̄ud lng doy pel̀ā prayochn̒ kār yeīywyā rạks̄ʹā khn thī̀ mī xākār k̄hmk̄hụ̄̀n mị̀rū̂ cb s̄ảh̄rạb le norā xạn nī̂ s̄wyngām kẁā rùngxruṇ sụ̀ng xyū̀ nı tĥxngf̂ā thī̀ reīyk ẁā Lenora læa mị̀mī chụ̄̀x thī̀ nī̀ xīk t̀x pị p̄ĥā h̄ịm s̄ī dæng k̄hxng p̄ĥā m̀ān x̂ā pāk kĥāng nı khwām s̄ld cı tạw s̄ạ̀n læa thảh̄ı̂ keid khwām klạw h̄lum f̄ạng ṣ̄ph mị̀rū̂ nı khwām h̄wād klạw nı cạngh̄wa thī̀ h̄ĕn dị̂ chạd h̄ạwcı tên rĕw læa pheụ̄̀x thảh̄ı̂ k̄heā s̄ngb lng c̄hạn dị̂ phūd ŝả:“K̄heā pĕn k̄hæk læa k̄hx phạkphing mā t̄hụng dụk pheụ̄̀xn kảlạng kheāa læa k̄hx thī̀phạk xāṣ̄ạy mạn khæ̀ nận læa mị̀mī xarị pheìmteim” h̄lạngcāk nận c̄hạn k̆ luk k̄hụ̂n xỳāng s̄ngb doy mị̀ lạngle c̄hạn phūd ẁā: “Yk thos̄ʹ h̄ı̂ c̄hạn, th̀ānp̄hū̂h̄ỵing h̄rụ̄x cêānāy k̄hxng c̄hạn h̄āk mī māk xxk mī rx c̄hạn; tæ̀ mạn pĕn pherāa k̄heā h̄lạb læa cạngh̄wa k̆ x̀xn ræng ẁā c̄hạn thæb ca mị̀ dị̂yin s̄eīyng khır bāng khn thor mā thī̀ pratū k̄hxng c̄hạn dạngnận nı welā thī̀ tāy læ̂w” cāk nận c̄hạn ca peid pratū kŵāng: Khwām mụ̄d læa mị̀mī xarị pheìmteim c̄hạn s̄kæn nı khụ̄n thī̀ ngeīyb s̄ngb c̄hạn mxng lụk «kĥnh̄ā f̄ạn t̄hụng khwām f̄ạn thī̀ mị̀mī khır kl̂ā thī̀ ca f̄ạn h̄emụ̄xn kạn th̀wmtĥn pị d̂wy khwām prārt̄hnā læa khwām klạw k̀xn thī̀ khwām nìng læa khwām mụ̄d ca tklng mā c̄hạn dị̂yin chụ̄̀x pheīyng khn deīyw (c̄hạn bxk ẁā mạn keụ̄xb ca pidbạng) læa mạn k̆ khụ̄x: “Lenora!” Læa s̄eīyng k̂xng d̂wy s̄eīyng nả mā sụ̀ng khwām ŝảsāk:“Lenora!” Cāk nận ngeīyb læa mị̀mī xarị pheìmteim meụ̄̀x c̄hạn mī k̄hị̂ c̄hạn k̆ k̄hêā h̄̂xng xīk khrậng læa thạndı nận k̄hæ̆ngkær̀ng s̄eīyng dạng k̄hụ̂n xīk khrậng læa s̄atĥxn klạb nı krack s̄ī “mạn xyū̀ nı h̄n̂āt̀āng” c̄hạn k̆ khid xỳāng nận “thảmị kwn cı c̄hạn nı khwām thukk̄h̒? Cıyĕn « ! Mạn xyū̀ nı h̄n̂āt̀āng thī̀ sụ̀ng pĕn lāng mị̀ dī lm phạd. Mạn pĕn k̄h̀āw lụ̄x thī̀ ǹā beụ̄̀x læa pĕn lāng cāk s̄āylm thèānận mạn pĕn lm pheīyng xỳāng deīyw læa mị̀mī xarị pheìmteim” c̄hạn peid h̄n̂āt̀āng læa dū nı khwām s̄ạbs̄n xlh̄m̀ān kraphụ̄x rūp h̄nụ̀ng thærksụm: Mạn pĕn xīkā thī̀ mī lảdạb k̄hận læa yxd yeī̀ym xxk h̄̀āng cāk thuk yukh brrphburus̄ʹ nı ṭ̄hāna k̄hunnāng thī̀ p̄h̀ān pị s̄ingh̄ākhm læa doy mị̀ s̄ạngket h̄ĕn khwām klạw k̄hxng c̄hạn Adeja læa din dæn bn h̄n̂āxk pratimākrrm Minerva xyū̀ h̄enụ̄x pratū læa kĕb rạks̄ʹā wị̂ thī̀ nạ̀n nı rūp pận khrụ̀ng tạw k̄hxng mi nex r̒ wā keāa xyū̀ læa mị̀mī xarị pheìmteim meụ̄̀x h̄ĕn r̀āng xạn kher̀ngk̄hrụm k̄hxng nk thī̀ k̄hêmngwd læa mụ̄d s̄eīyng h̄ạwreāa beā «tụ̄̀n k̄hụ̂n mā nı tạw c̄hạn kwn cı c̄hạn cāk khwām thukk̄h̒ yāk k̄hxng c̄hạn “doy mị̀ t̂xng yxd h̄ngudh̄ngid xo kā borāṇ læa pælk prah̄lād” læ̂w c̄hạn ca bxk khuṇ “khuṇ mị̀ klạw khuy kạb c̄hạn wiỵỵāṇ h̄æ̀ng rātrī mụ̄dmn! Xīkā xạn s̄ūngs̄̀ng k̄hxng cêā chụ̄̀x xarị cêā chụ̄̀x nı nrk mụ̄d!” Læa xīkā phūd ẁā”mị̀ xīk læ̂w” c̄hạn prah̄lād cı thī̀ nk h̄yābkhāy nı chận reīyn phūd s̄fings̒ s̄ī dả lụklạb p̄hlạk c̄hạn nı ngæ̀ nī̂; s̄ảh̄rạb c̄hạn mị̀ khey rū̂ s̄ìng mī chīwit dı «k̀xn h̄rụ̄x nı pạccubạn s̄ìng thī̀ ǹā prah̄lād cı thèā kạn khụ̄x lxng kĥnh̄ā thī̀ pratū k̄hxng khuṇ nk (h̄rụ̄x s̄ạtw̒ r̂āy mạn mị̀ s̄ảkhạỵ) keāa xyū̀ thī̀ pratū læa reīyk mạn ẁā”mị̀ xīk læ̂w” mī h̄lāy s̄ìng thī̀ mị̀ dị̂ phūd ẁā nạ̀n khụ̄x nk dả d̂wy cit wiỵỵāṇ thậngh̄md thī̀ s̄atĥxn phyāngkh̒ r̂āyræng h̄el̀ā nận cāk nận c̄hạn k̆ b̀n læ̂w h̄ĕn khwām s̄ngb k̄hxng ṭhex læa mị̀ k̄hn k̄hn s̄ạk xạn deīyw nı k̄hṇa thī̀ cĕb cĕb c̄hạn:“Pheụ̄̀xn? Phwk k̄heā h̄āy pị s̄emx h̄emụ̄xn khwām h̄wạng meụ̄̀x f̂ā s̄āng mā k̄heā k̆ ca cāk pị d̂wy” læa xīkā phūd ẁā”mị̀ xīk læ̂w” khwām ngeīyb d̂wy Nexus chèn nī̂ khả txb nī̂ thảh̄ı̂ ngngngwy c̄hạn tạds̄in:“Nạ̀n khụ̄x thậngh̄md thī̀ k̄heā phūd khả s̄xng khả h̄emụ̄xn kạn s̄emx c̄hạn dị̂yin keī̀yw kạb phwk k̄heā cāk cêāk̄hxng thī̀ thrmān chokh r̂āy xỳāng mị̀ h̄yud yậng læa khır thī̀ tĕm pị d̂wy khwām k̄hmk̄hụ̄̀n mī pheīyng ritornelo cāk kār r̂xngphelng k̄hxng khuṇ k̄hxng anelo tāy khả cārụk: Ritornelo “mị̀ mị̀ mị̀ khey mị̀ khey xīk khrậng” meụ̄̀x kā pelī̀yn bıh̄n̂ā thī̀ ṣ̄er̂ā k̄hxng c̄hạn d̂wy rxy yîm cāk nận c̄hạn k̆ h̄mun kêāxī̂ tạw h̄nụ̀ng h̄n̂ā h̄n̂āxk nk s̄eā pratū læa meụ̄̀x h̄mkmùn xyū̀ kạb beāa c̄hạn k̆ reìm t̄hām (pherāa s̄ảh̄rạb c̄hạn mạn mī cud mùngh̄māy thī̀ plāy lạb bāng xỳāng) thī̀ xīkā kèā tậngcı wị̂ d̂wy khwām tậngcı s̄ìng thī̀ ǹā klạw ǹā klạw nk kā ǹā klạw læa borāṇ nī̂ k̄heā mạk ca kong: “Mị̀ xīk læ̂w” khwām rū̂s̄ụk k̄hxng nk h̄lxd s̄ị̂ dwngtā k̄hxng c̄hạn ĉxng thī̀ c̄hạn c̄hạn rū̂s̄ụk prah̄lād cı t̄hūk dūd sụm læa pĕn bı̂ nı kār khid cheing xnumān Schismus h̄n̂āp̄hāk k̄hxng k̄heā xentạw lng bn h̄mxn cāk kêāxī̂ nùmnwl thī̀ s̄ængs̄ẁāng s̄̀xng lng mā beā « cāk kêāxī̂ tạw thī̀ ṭhex h̄āy pị nı khwām s̄ẁāng mị̀ phạkp̄h̀xn xīk læ̂w x̂ā! Mị̀ khey? Xākāṣ̄ dū h̄nā læa h̄xm kẁā h̄emụ̄xn ṭhūp thī̀ nạ̀n phwk k̄heā s̄ụ̄b cheụ̄̂xs̄āy mā cāk theh̄̒ turian “Mísero! C̄hạn xuthān nı thī̀s̄ud phracêā k̄hxng khuṇ h̄ı̂ khuṇ s̄̀ng thūt s̄wrrkh̒ k̄hxng k̄heā kār h̄ı̂xp̣hạy cāk s̄wrrkh̒ t̄hụng kā rph lād le norā cib mạn nepāl cib ley! Lụ̄m mạn pị t̄hexa! Læa xīkā phūd ẁā”mị̀ xīk læ̂w” “phra ṣ̄ās̄dā!? R̂xngh̄ị̂? Xô khwām chạ̀w r̂āy! Th̀ān ṣ̄ās̄dā s̄emx nk nrk thī̀ p̄hū̂ l̀xlwng yon lng mā cāk h̄ew h̄rụ̄x phāyu f̄n f̂ākhanxng cāk sāk reụ̄x xạbpāng pị cnt̄hụng din dæn thī̀ t̄hūk s̄āp læa h̄æ̂nglæ̂ng pị cnt̄hụng khwām t̂xngkār nī̂ khvh̄ās̄n̒ s̄yxng k̄hwạỵ p̄hū̂ xāṣ̄ạy xyū̀ nı khwām s̄yxng k̄hwạỵ nận c̄hạn k̄hxr̂xng khuṇ bxk khwām cring d̂wy: Mī bāl̒ m nı kā lā ḥạd h̄ịm k̄hx! Bxk c̄hạn s̄i!” Læa xīkā phūd ẁā”mị̀ xīk læ̂w” “phra ṣ̄ās̄dā” c̄hạn xuthān “xô khwām chạ̀w r̂āy! P̄hū̂ p̄hey phra wcna s̄emx nk s̄wrrkh̒! K̄hx s̄ābān d̂wy tĥxngf̂ā thī̀ s̄ūngs̄̀ng doy phracêā xngkh̒ nī̂ ผู้รักมนุษย์ทุกคน
พูดว่าวิญญาณนี้ภายใต้การกินีที่โหดร้ายของความเจ็บปวดในสวนอีเดนที่อยู่ห่างไกล
คุณจะเห็นเทพธิดาที่เปล่งประกายซึ่งอยู่ในสวรรค์ที่พวกเขาเรียกว่า Lenora
อันนี้สวยกว่ารุ่งอรุณใครในสวรรค์เรียกว่า Lenora!”
และอีกาพูดว่า “ไม่อีกแล้ว!”
“ ขอให้นี่เป็นลาของเรา! ฉันลุกขึ้นและร้องไห้วิญญาณของไฟ
กลับไปที่พายุอีกครั้งไปที่ถ้ำนรกสีดำ!
ไม่เหลือขนสักอันที่เหลืออยู่จากคุณปล่อยให้การโกหกแบบนี้พิสูจน์มัน!
ทิ้งฉันไว้ตามลำพังในที่รกร้างว่างเปล่าในป่า! ขึ้นเครื่องบินจากประตูนั้น!
ถอดกรงเล็บที่ตัดอกของฉันแล้วออกไปจากประตูนั่น!”
และอีกาพูดว่า “ไม่อีกแล้ว!”
เธออยู่! ตรงไปยังความเศร้าโศกฉันยังเห็นเขาวันนี้เป็นชั่วโมง ๆ
บนหน้าอกเป้าหมายของ Minerva เฉื่อยอยู่เสมอในเกณฑ์ของฉัน
ในสายตาที่น่ากลัวและใหญ่โตของเขาทูตสวรรค์แห่งความชั่วร้ายในความฝันหลับใหล
และแสงจากหลอดไฟผิดรูปทำให้เงาของมันหล่นลงบนพื้น
ในนั้นซึ่งคลื่นเหนืออัลฟองตราคือวิญญาณของฉัน และติดอยู่ในที่ร่ม
ไม่จำเป็นต้องลุกขึ้นมาอนิจจา! ไม่เคย!P̄hū̂ rạk mnus̄ʹy̒ thuk khn phūd ẁā wiỵỵāṇ nī̂ p̣hāy tı̂ kār kinī thī̀ h̄odr̂āy k̄hxng khwām cĕbpwd nı s̄wn xī den thī̀ xyū̀ h̄̀āng kịl

Deixe um comentário

Preencha os seus dados abaixo ou clique em um ícone para log in:

Logotipo do WordPress.com

Você está comentando utilizando sua conta WordPress.com. Sair /  Alterar )

Foto do Google

Você está comentando utilizando sua conta Google. Sair /  Alterar )

Imagem do Twitter

Você está comentando utilizando sua conta Twitter. Sair /  Alterar )

Foto do Facebook

Você está comentando utilizando sua conta Facebook. Sair /  Alterar )

Conectando a %s